เขาย่อมเปรียบเทียบความว่ายามรัก แค่น้ำผักต้มขมชมว่าหวาน
ครั้นจืดจางห่างเหินไปเนิ่นนาน แค่น้ำตาลก็ว่าเปรี้ยวไม่เหลียวแล
ใช่แล้วความรักนั้นหนักหน่วง รั้งเราร่วงหล่นลงในดงดิบ
ส่งเสี้ยวแสงหรุบหรู่อยู่ลิบลิบ ลวงให้เรายื้อหยิบแสงทิพย์นั้น
โรยเส้นทางแสนสวยด้วยกลีบแก้ว หลงเหยียบแล้วแก้วบาดฤาหวาดหวั่น
แม้ลดเลี้ยวลับไปในหมอกควัน ยังดื้อรั้นดั้นด้นผจญกรรม
แล้วว่าอนิจาความรัก พึ่งประจักษ์ดั่งสายน้ำไหล
ตั้งแต่จะเชียวเป็นเกลียวไป ที่ไหนเลยจะไหลคืนมา
edit @ 2007/03/06 15:51:19
แต่ทำไมบางคนไม่ชอบล่ะ 
เฮ้อ 